Dit blog...

Dini

Welkom op de website van Dini Commandeur. Als columniste heeft Dini een flink aantal columns voor verschillende bladen geschreven. Daarnaast schrijft Dini af en toe korte verhalen. Deze columns en verhalen zijn op deze website beschikbaar voor iedereen. Periodiek worden hier ook de nieuwste columns en verhalen gepubliceerd.

Archieven

01 Jan - 31 Dec 2017
01 Jan - 31 Dec 2016
01 Jan - 31 Dec 2015
01 Jan - 31 Dec 2014
01 Jan - 31 Dec 2013
01 Jan - 31 Dec 2012
01 Jan - 31 Dec 2011
01 Jan - 31 Dec 2010
01 Jan - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
01 Jan - 31 Dec 2001
01 Jan - 31 Dec 2000
01 Jan - 31 Dec 1999
01 Jan - 31 Dec 1998
01 Jan - 31 Dec 1997
01 Jan - 31 Dec 1996
01 Jan - 31 Dec 1995
01 Jan - 31 Dec 1994
01 Jan - 31 Dec 1993
01 Jan - 31 Dec 1991
01 Jan - 31 Dec 1990
01 Jan - 31 Dec 00

E-mail

Mail

Links

dini's site in english
dini's site in dutch
Veel meer columns
en nog meer columns
Leeskring
B9-Literatuur
Schrijverspunt

Zoek!

Overig

Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 

« Bedankt, Pa | Home | Echt een meisje »

Treinreis

Kinderopvang 2000 nummer 10 Woensdag 25 Oktober 2000

Het was al tijden een grote wens van Demi en Denzel: ze wilden met mij een treinreisje maken.  "In een grote trein," voeg­den ze daaraan toe.

We praatten daar al over sinds ik ze een poos geleden de kleu­ter­special van Leonie Sázias liet zien. Alle liedjes en verhaaltjes van Leonie op die video vinden ze leuk en interes­sant. Maar het liedje over het trein­tje dat, met een olifant achter het stuur, naar dromenland rijdt is het alleral­ler­leukst. "Wij gaan ook eens met de trein," beloofde ik. "Als jullie een beet­je groter zijn. En dan gaan we niet in een klein trein­tje, maar in een echte grote­ mensen trein."  Dat sprak aan. Want regelma­tig zagen ze een grote trein rijden, en om daar in te zit­ten... "Ach ja," zei Jellie, hun moeder, "De auto is een stuk gemak­kelij­ker, dus een trein­reis komt er ge­woon niet van." Maar op een mooie dag gin­gen Demi en Denzel met hun ouders naar een pret­park, waar warem­pel een zelfde treintje rondreed als Leonie's dromenlandtrein­tje. "Zat er ook een oli­fant achter het stuur?" vroeg ik. Maar nee, ze had­den geen olifant gezien. Desondanks hadden ze erg van het ritje genoten. De treinreis die ík ze had be­loofd leek vergeten te zijn, tot­dat ik na een half jaar weer eens de kleu­tervideo tevoorschijn haalde. Jonge kinderen heb­ben een uit­stekend ge­heugen, ontdek­te ik. Want prompt brachten ze mijn belofte met hen een trein­reis te maken weer ter sprake. "In een grote trein, Dini. In een héééle grote trein," zeiden ze en ter illu­stratie breid­den ze hun armpjes uit. Belofte maakt schuld. Dus vandaag is de dag. We gaan naar het station. Ik heb mijn zoon Michiel ge­vraagd mee te gaan. Want hoe leuk een treinreis ook is, en hoeveel voor­pret we ook gehad hebben, intussen kreeg ik nacht­merries over Denzel die tussen trein en perron viel en Demi die door jach­tende reizi­gers omver gelopen werd. Assis­tentie is dan ook van harte wel­kom. Als we weggaan ontstaat er bij de voordeur nog even een ver­schil van mening. Ze vinden het namelijk absoluut niet nodig om in de tweelingwagen te gaan zit­ten. "We kunnen wel lopen," zeggen ze. Natuur­lijk kan dat, wij wonen vijf minu­ten lopen van het station, makkelijk te doen dus. Maar in het stadje dat ons reisdoel is moet ook gewandeld worden, en dat zou weleens te­veel kun­nen zijn. Na een korte discussie weet ik ze daarvan te over­tuigen en gaan we op pad. Op het station staat de trein al klaar. Er moet nog snel even een kaartje worden ge­kocht en dan kan het avontuur begin­nen. De reis maakt veel in­druk op ze. Ze genieten met volle teugen. Demi vindt het prachtig dat ze door het gangpad kan lopen ter­wijl de trein rijdt. Denzel vraagt zich constant af wie er achter het stuur zit. Pas als we op onze bestemming zijn vangen we even een glimp op van de machi­nist. "Weer geen oli­fant," zie ik Denzel den­ken. En dan weet hij het zeker. "Als ik groot ben wil ik ook de trein stu­ren," zegt hij. "Dat is leuk, schat. Mag ik dan met je mee?" vraag ik. Dat mag. "Waar gaan we dan naar toe?" vraag ik verder. Hij hoeft niet na te denken: "Naar dro­men­land," zegt hij.

Dini Commandeur


 

Design and implementation by Focusys