Dit blog...

Dini

Welkom op de website van Dini Commandeur. Als columniste heeft Dini een flink aantal columns voor verschillende bladen geschreven. Daarnaast schrijft Dini af en toe korte verhalen. Deze columns en verhalen zijn op deze website beschikbaar voor iedereen. Periodiek worden hier ook de nieuwste columns en verhalen gepubliceerd.

Archieven

01 Jan - 31 Dec 2018
01 Jan - 31 Dec 2017
01 Jan - 31 Dec 2016
01 Jan - 31 Dec 2015
01 Jan - 31 Dec 2014
01 Jan - 31 Dec 2013
01 Jan - 31 Dec 2012
01 Jan - 31 Dec 2011
01 Jan - 31 Dec 2010
01 Jan - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
01 Jan - 31 Dec 2001
01 Jan - 31 Dec 2000
01 Jan - 31 Dec 1999
01 Jan - 31 Dec 1998
01 Jan - 31 Dec 1997
01 Jan - 31 Dec 1996
01 Jan - 31 Dec 1995
01 Jan - 31 Dec 1994
01 Jan - 31 Dec 1993
01 Jan - 31 Dec 1991
01 Jan - 31 Dec 1990
01 Jan - 31 Dec 00

E-mail

Mail

Links

dini's site in english
dini's site in dutch
Veel meer columns
en nog meer columns
Leeskring
B9-Literatuur
Schrijverspunt

Zoek!

Overig

Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 

« Een goed gevoel | Home | Nelke en Anne »

Speelgoed

Kinderopvang 2001 nummer 4 Woensdag 25 April 2001

Tassen vol speelgoed kwamen met Demi en Denzel mee, toen ze mijn gastkindjes werden. Een van die speeltjes was een pop die "mama" kon zeggen als je haar bewoog. Die pop heeft me vaak aan het schrikken gemaakt.



Als ik na het oppassen de boel aan het opruimen was, bijvoorbeeld, en er onverwacht uit een tas  speelgoed een stemmetje klonk. Na elke verjaardag en Sinterklaasfeest nam de tweeling meer speelgoed mee. Dan ging Jellie, de moeder, de boel uitzoeken. Wat weg kon ging naar Mike, hun kleine neefje. Maar de mamapop bleef, die mocht niet weg van Demi. Hoewel ze er nooit mee speelde. Van mijn eigen kinderen had ik nog Lego, Playmobil en ander speelgoed in huis. En toen ze groot genoeg waren om daar mee te kunnen spelen, vonden ze hun eigen spulletjes helemaal niet meer interessant.

Nu Demi en Denzel naar de basisschool gaan en voortaan slechts een dag per maand bij mij zijn, is het tijd om hun speelgoed helemaal op te ruimen. Dus zoek ik uit wat van ons is en wat Jellie mee naar huis kan nemen. Het resultaat, twee propvolle Albert Heijntassen, wordt door Jellie met opgetrokken wenkbrauwen bekeken. Eigenlijk zit zij niet te springen om nog meer speelgoed in huis. Ze heeft een beter idee. "Wij hebben dat speelgoed niet nodig, en Mike heeft ook meer dan genoeg," zegt ze. "Hou het maar, voor je nieuwe gastkindjes." Demi en Denzel protesteren heftig. Het is niet dat ze het die andere kindjes niet gunnen, dat niet. Maar ze willen wel zeker weten dat er niets in de tassen is dat ze absoluut niet kwijt willen. Pas als Jellie zegt dat ze er immers mee kunnen spelen als ze bij mij zijn is het goed. Hoewel Demi toch nog probeert om de mamapop mee te smokkelen als ze weggaan. Maar Jellie is onver­biddelijk. "Je hebt al zoveel poppen," zegt ze, en stopt resoluut de pop terug in een van de tassen. 's Avonds, als ik de tas naar boven breng, schrik ik me voor de zoveelste keer weer eens lam als de pop onverwacht begint te brabbelen.

Als Demi en Denzel later op hun vrije schooldag weer bij mij zijn, talen ze niet naar hun spulletjes. Ze willen kappertje spelen met mij als model. Met een kind op mijn schouders en een kind op mijn schoot zit ik op de bank. Mijn haar wordt langdurig en met zorg geborsteld en gekamd. Maar als Demi het kinderschaartje pakt vind ik het welletjes, ook al bezweert ze me dat ze alleen maar doet alsóf ze me gaat knippen. Toch gaan we iets anders doen. Mijn voorstel om met hun eigen speelgoed te spelen wordt weggewuifd. Ook de mamapop kan ze niet boeien. Veel interessanter zijn de "grotemensenspelletjes" als Ganzenbord en Mens-erger-je-niet die ze in de kast zien liggen.

De volgende dag spelen mijn "nieuwe" gastkindjes Nelke en Anne wél met het door Demi en Denzel verguisde speelgoed. En vooral Nelke is helemaal weg van de mamapop. Leuk voor haar, jammer voor mij. Maar misschien wen ik nog eens aan het gebabbel van die pop. Want voorlopig ziet het er niet naar uit dat ik dat ding gauw kwijt ben.



Dini Commandeur


 

Design and implementation by Focusys