Dit blog...

Dini

Welkom op de website van Dini Commandeur. Als columniste heeft Dini een flink aantal columns voor verschillende bladen geschreven. Daarnaast schrijft Dini af en toe korte verhalen. Deze columns en verhalen zijn op deze website beschikbaar voor iedereen. Periodiek worden hier ook de nieuwste columns en verhalen gepubliceerd.

Archieven

01 Jan - 31 Dec 2018
01 Jan - 31 Dec 2017
01 Jan - 31 Dec 2016
01 Jan - 31 Dec 2015
01 Jan - 31 Dec 2014
01 Jan - 31 Dec 2013
01 Jan - 31 Dec 2012
01 Jan - 31 Dec 2011
01 Jan - 31 Dec 2010
01 Jan - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
01 Jan - 31 Dec 2001
01 Jan - 31 Dec 2000
01 Jan - 31 Dec 1999
01 Jan - 31 Dec 1998
01 Jan - 31 Dec 1997
01 Jan - 31 Dec 1996
01 Jan - 31 Dec 1995
01 Jan - 31 Dec 1994
01 Jan - 31 Dec 1993
01 Jan - 31 Dec 1991
01 Jan - 31 Dec 1990
01 Jan - 31 Dec 00

E-mail

Mail

Links

dini's site in english
dini's site in dutch
Veel meer columns
en nog meer columns
Leeskring
B9-Literatuur
Schrijverspunt

Zoek!

Overig

Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 

« Hoop | Home | Beste onbekende »

Wreed

Dinsdag 16 Juni 2015 Er vloog een jong musje door de tuin. Buurkat Poekie zat er achter aan en wist het te vangen. Arm vogeltje. Om verslonden te worden en dan ook nog eens door zo'n oude kat. Er bleef geen veertje van het musje over. Wij vonden het niet leuk, maar accepteerden met berusting dat de kat een jachtdier is. En dat de natuur wreed kan zijn. De natuur. Een geliefd onderwerp in de literatuur. En in muziek en zang. Hoe vaak heb ik zelf niet het lied "Wie herrlich lauchtet mir die Natur" gezongen. En trouwens ook Bachs "Was mir behagt ist nur die muntre Jagd" heb ik met veel plezier ingestudeerd. Hoewel het alleen de melodie was die mij aansprak en zeker niet de tekst. Want in geen enkel opzicht voel ik me verbonden met de jacht. Wellicht zullen echte jagers mij hypocriet vinden: ik ben immers geen vegetariër. Ik eet groente, maar ook vlees. Ik ben een alleseter, een omnivoor. Natuurlijk sta ik er heus wel bij stil dat ik bijdraag aan de dood van dieren. Hoewel dat misschien voor zo'n dier een verlossing uit zijn lijden is, want het leven moet voor veel dieren een hel zijn. Kippen opeengepakt in een kippenschuur. Megastallen vol koeien en varkens, vetgemest voor ons runderlapje en varkenssaté. Het is schandalig dat die stallen nog niet verboden zijn. Zolang we echter wél veel vlees willen eten maar daar níet veel voor willen betalen, zullen de dieren die we verorberen een miserabel leven leiden. Letterlijk lijden. Maar er is een lichtpuntje. Bij veel niet-vegetariërs breekt het besef door dat het tijd is voor verandering. Velen zijn minder vlees gaan eten. Het geld dat ze daarmee besparen wordt op de niet vleesloze dagen besteed aan biologisch vlees. En dat is voor dier en mens veel gunstiger.

Maar de jacht, dus. Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren wil dat er een algeheel verbod komt op de plezierjacht. Ze kan die wens vergeten want de PvdA en de VVD hebben een ander plan. Zij willen dat jagers met natuurorganisaties gaan overleggen hoeveel dieren er mogen worden afgeschoten. Want dit is het punt: volgens Rudmer Heerema van de VVD doen veel jagers vrijwilligerswerk in de natuur. Als zij niet meer mogen jagen, zullen ze met dat belangrijke vrijwilligerswerk stoppen. Dit komt me bekend voor. Immers in Friesland, waar velen graag kievietseieren rapen, was dit jaar voor het eerst een raapverbod. Landelijk gold dat raapverbod al, maar nu dus ook in Friesland. Voorheen werd na het raapseizoen door rapers een soort hekje om de nesten neergezet. Ter bescherming, want zo kon de boer tijdens werkzaamheden op het land zien waar een nest was en daar rekening mee houden. Maar nu er niet meer geraapt mocht worden stopten veel rapers met die nazorg. Met de kieviet als slachtoffer. Net zoals vissen slachtoffers zouden zijn als er een visverbod zou komen. Nu draven de sportvissers nog op als er ergens in een vijver de vissen om een of andere reden in ademnood zijn en naar lucht liggen te happen. Met man en macht worden de beestjes uit het water gehaald en elders weer uitgezet. Want er moet wel iets te vangen blijven, natuurlijk. Sportvissers, eierenrapers en jagers als natuurbeschermers? Zeker, maar alleen om later weer te kunnen vangen, te rapen of neer te schieten. Eigenlijk is deze vorm van natuurbescherming dus een vorm van chantage.

De behoefte om te jagen moet overgebleven zijn uit de tijd dat de mens om te overleven op jacht móest gaan. Maar net als bij buurkat Poekie, die toch dagelijks een goed bakje kattenvoer naar binnen werkt, is er bij plezierjagers ook nu nog blijkbaar die oerdrang om op jacht te gaan en te doden. De natuur kan wreed zijn, maar de mens nog wreder. Een dier opjagen en neerschieten is niet meer nodig. Maar hebben wij, die vee-industrievlees en plofkippen tolereren, wel het recht om tegen de jacht te ageren? Wij niet-jagers doden zélf niet, maar laten dat maar al te graag aan de slachters over. De geslachte dieren hebben met hun bestaan een zware tol betaald voor onze behoefte aan goedkoop vlees. Een door de jager neergeschoten dier heeft in elk geval in vrijheid geleefd.

Iemand die "die muntre Jagd behagt" is niet meer van deze tijd. En de vee-industrie zou helemaal niet van deze tijd moeten zijn, van geen enkele tijd trouwens. Gelukkig is de mens een bijzonder wezen en tot veel in staat. Andere denkwijzen ontwikkelen is voor de mens geen probleem, al kost dat tijd. Anders gaan denken over de natuur, anders omgaan met dieren, en onze vleesbehoefte verminderen: het kán. En met bescherming en respect voor de natuur is er weer hoop voor dierenwelzijn en goed natuurbeheer.
 

Design and implementation by Focusys