Dit blog...

Dini

Welkom op de website van Dini Commandeur. Als columniste heeft Dini een flink aantal columns voor verschillende bladen geschreven. Daarnaast schrijft Dini af en toe korte verhalen. Deze columns en verhalen zijn op deze website beschikbaar voor iedereen. Periodiek worden hier ook de nieuwste columns en verhalen gepubliceerd.

Archieven

01 Jan - 31 Dec 2018
01 Jan - 31 Dec 2017
01 Jan - 31 Dec 2016
01 Jan - 31 Dec 2015
01 Jan - 31 Dec 2014
01 Jan - 31 Dec 2013
01 Jan - 31 Dec 2012
01 Jan - 31 Dec 2011
01 Jan - 31 Dec 2010
01 Jan - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
01 Jan - 31 Dec 2001
01 Jan - 31 Dec 2000
01 Jan - 31 Dec 1999
01 Jan - 31 Dec 1998
01 Jan - 31 Dec 1997
01 Jan - 31 Dec 1996
01 Jan - 31 Dec 1995
01 Jan - 31 Dec 1994
01 Jan - 31 Dec 1993
01 Jan - 31 Dec 1991
01 Jan - 31 Dec 1990
01 Jan - 31 Dec 00

E-mail

Mail

Links

dini's site in english
dini's site in dutch
Veel meer columns
en nog meer columns
Leeskring
B9-Literatuur
Schrijverspunt

Zoek!

Overig

Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 

« Snippers aan zee | Home | Onder invloed »

Elke dag papa dag

Dinsdag 14 Juni 2016 Ik blijf het een leuk gezicht vinden. Jonge vaders achter de buggy. En ik smelt als ze met hun kind aan het praten zijn. Vanmorgen ook weer toen ik op weg naar de supermarkt een vader en kind passeerde. "Boem," zei het kind in de buggy en wees naar een bloemrijk tuintje. "Ja," zei de vader. "Dat zijn mooie bloemen, hè? Dat zijn de mooiste bloemen!" Het kindje lachte. Want het waren mooie 'boemen' , inderdaad. Een andere vader die net met zijn buggykind uit de AH kwam, liet het kind een pakje soep vasthouden. "Dat kun jij wel even voor mij dragen," zei hij. "Dat kun jij heel goed." En het kind klemde trots het pakje soep in de knuistjes.
Zulke vaders weten hoe het hoort. Geen gedoe met appen of telefoneren tijdens het buggy duwen. Of, wat ook zo erg is en wat je vroeger zoveel zag: vaders die maar met één hand de buggy duwden. De andere hand zat in de broekzak. Psychologen ontdekten dat zulke papa's eigenlijk helemaal niet met hun kind wilden wandelen. Zij vonden dat niet mannelijk, en schaamden zich er voor. Door met maar één hand de buggy te duwen schepten ze afstand.
Gelukkig zijn de tijden veranderd. Een man achter de buggy hoort inmiddels bij het straatbeeld. Op een drukke zaterdag is het helemaal niet vreemd om bevriende papa's samen achter een buggy in de stad te zien. Na het shoppen pakken ze dan vaak gezellig even een terrasje. Het is mooi dat vaders tegenwoordig zoveel meer contact met de kleintjes hebben dan de vaders van vroeger. "Zo zie je maar weer hoe goed die papadagen zijn," zei ik tevreden tegen een vriendin. Maar zij keek zuur en zeurde dat het niet eerlijk was dat de meeste vaders maar één dag per week papadag hebben. Eén enkele dag van zorg, en de moeders kunnen voor de andere zes dagen opdraaien, zei ze. Ze overdreef. Want natuurlijk zijn de vaders ook op de andere dagen zorgzaam. Ook dan verschonen ze een pamper, en geven ze de fles. Of ze rijden de grotere kinderen naar de voetbal, gaan mee naar zwemles en helpen als het nodig is met het huiswerk. Ook zijn ze vaak goed in het plakken van een fietsband, en doen ze andere klusjes waarin vaders beter zijn dan moeders. Met vaders kun je stoeien en dollen, met vaders kun je lachen. En nee, deze keer geen opsomming van zaken waar moeders beter in zijn dan vaders. Die lijst is lang, dat is bekend. Maar het is bijna Vaderdag. En daarom mogen alle buggy papa's en andere leuke vaders in het zonnetje worden gezet. Trouwens, ook als het geen Vaderdag zou zijn mogen zorgzame vaders, inclusief pleeg- en stiefvaders, weleens een welgemeend compliment krijgen.
Het vaderschap is voor altijd, voor het hele leven. Elke dag is het papa dag. En een liefdevolle vader weet dat een goed contact met je kind het allerbelangrijkste is. En dat contact hoeft niet altijd een diepgaand gesprek te zijn. Het is net zo belangrijk om gezellig te keuvelen met je kind in de buggy. Want al ontbreekt de diepgang in zo'n gesprek, boeiend is het wel. Bijvoorbeeld als het buggy kind een tuintje ziet en naar de 'boemen' wijst. En papa beaamt dat het mooie bloemen zijn. Ze zijn het dus eens, die twee. En ik smelt. Heerlijk, zo'n vader die niet met zijn smartphone bezig is, maar die met twee handen de buggy duwt. En die door de ogen van zijn kind de mooiste bloemen in een stadstuintje ontdekt.
 

Design and implementation by Focusys