Dit blog...

Dini

Welkom op de website van Dini Commandeur. Als columniste heeft Dini een flink aantal columns voor verschillende bladen geschreven. Daarnaast schrijft Dini af en toe korte verhalen. Deze columns en verhalen zijn op deze website beschikbaar voor iedereen. Periodiek worden hier ook de nieuwste columns en verhalen gepubliceerd.

Archieven

01 Jan - 31 Dec 2018
01 Jan - 31 Dec 2017
01 Jan - 31 Dec 2016
01 Jan - 31 Dec 2015
01 Jan - 31 Dec 2014
01 Jan - 31 Dec 2013
01 Jan - 31 Dec 2012
01 Jan - 31 Dec 2011
01 Jan - 31 Dec 2010
01 Jan - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
01 Jan - 31 Dec 2001
01 Jan - 31 Dec 2000
01 Jan - 31 Dec 1999
01 Jan - 31 Dec 1998
01 Jan - 31 Dec 1997
01 Jan - 31 Dec 1996
01 Jan - 31 Dec 1995
01 Jan - 31 Dec 1994
01 Jan - 31 Dec 1993
01 Jan - 31 Dec 1991
01 Jan - 31 Dec 1990
01 Jan - 31 Dec 00

E-mail

Mail

Links

dini's site in english
dini's site in dutch
Veel meer columns
en nog meer columns
Leeskring
B9-Literatuur
Schrijverspunt

Zoek!

Overig

Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 

« Zomaar in de Hema en … | Home | De wachtruimte »

Taalmaatjes

Maandag 25 Juli 2016 Sinds een aantal maanden help ik als taalvrijwilligster mensen die anderstalig of laaggeletterd zijn. Een leuk vrijwilligersbaantje, waar mijn collega en ik veel voldoening uithalen. Een van de cursisten, een Engelstalige meneer doet hard zijn best onze taal machtig te worden. Dat is niet gemakkelijk, ook omdat zijn Nederlandse buren en vrienden Engels met hem blijven spreken. "Zo leer ik nooit goed Nederlands," zei hij laatst mismoedig. Maar daar zijn wij voor, zijn taalmaatjes. Wij spreken consequent Nederlands met hem. En als hij uit het lesboek voorleest helpen we hem met de uitspraak, waarbij opvalt dat hij regelmatig dezelfde fouten maakt. Steeds weer verbeteren we hem, en dat moet wel eens vervelend voor hem zijn, denken wij zelf. Maar hij vindt het niet erg. Integendeel, hij wil onze taal zo goed mogelijk leren spreken.
Naast nieuwe Nederlanders proberen mijn collega en ik ook Nederlandse mensen te helpen die niet goed kunnen lezen en schrijven. Helaas is deze groep moeilijk te bereiken. Velen schamen zich voor hun laaggeletterdheid, vandaar. Degenen die echter wel onze hulp aanvaarden zijn blij met elke stap vooruit, al vergt de cursus geduld en doorzettingsvermogen. Maar de beloning, zelf een boodschappenbriefje schrijven, zelf krantenberichten kunnen lezen, maakt die inspanning meer dan waard.

Naast taalmaatje van volwassenen ben ik ook voorleesvrijwilligster voor kinderen die onze taal moeten leren. Momenteel lees ik wekelijks een vierjarig Chinees meisje voor. Thuis wordt voornamelijk Chinees gesproken maar op school heeft ze al veel Nederlandse woordjes geleerd. Om haar woordenschat uit te breiden, is het de bedoeling dat ik haar een uur per week voorlees. Maar een uur alleen maar moeten luisteren is veel te lang. Vooral voor een levenslustige vierjarige die van alles wil doen, behalve stilzitten. En trouwens, de avonturen van een verdwaald beertje of zijn vriendje dat zich verslaapt boeien haar voor geen meter. Behalve als ze zelf iets kan bijdragen aan het verhaaltje. De kleur van het beertje benoemen, de slaapkamer van het vriendje beschrijven, enzovoort. Zoeken naar voorwerpen in de illustraties, vindt ze ook leuk. "Zie jij ook een muisje?" Haar vingertje gaat zoekend over de bladzijde. Daar is de muis. "Goed zo, en wat heeft het muisje op zijn kopje?" Dat weet ze ook. "Prima, een hoedje, dat klopt." En zo gaat het een poosje door. Als ze een woord niet weet, dan help ik haar en herhalen we het woord een paar keer. Daarna zit het nieuwe woord in haar geheugen en de week daarna hoeft het meestal niet opnieuw meerdere malen herhaald te worden. Na het 'boekje lezen' gaan we altijd een spelletje doen. Dat vindt ze leuk. Memory is haar favoriet waarbij de kleuren en voorwerpen op de plaatjes natuurlijk ook weer uitgebreid worden doorgenomen. Ze leert snel, het is een pienter kind. Gevoel voor drama heeft ze ook. Het plaatje van een jongetje dat valt en bloed op zijn knie heeft is indrukwekkend. En hoe ik ook herhaal dat het niet erg is, ik hóór haar denken: "Hoezo, is het niet erg en hoezo gaat het wel weer over…" Nee, naar haar mening is die val zondermeer een kleine ramp. Ze laat zich theatraal op de grond vallen, en mijn hemel, wat een drama. "Au, au, knie doet pijn." Niet echt, dus. Er schuilt een actrice in haar. Had ze geen lichtjes in haar ogen die verraden dat ze groot plezier heeft dan had ze een Oscar kunnen krijgen voor haar rol van drama queen. Als haar babybroertje huilt idem. "Ohhhh nee!!!" Ontzetting. "Baby huilt!" "Dat is niet erg, dat doen alle baby's, want baby's kunnen nog niet praten." "Maar baby huilt!!!" "Gaat wel over, dat deden jij en ik vroeger ook toen wij een baby waren." Daar wordt over nagedacht. Dat zijzelf een baby is geweest is tot daar aan toe, dat weet ze wel. Maar ík? Daar kan ze zich niets bij voorstellen. Ze zegt niets, haar blik spreekt echter boekdelen. De baby is intussen weer rustig en wij gaan een zoekspelletje doen.

"Herhaling is een must," vertel ik de deelnemers van de taalcursus voor volwassenen altijd. "Zo vaak u wilt kunt u een woord of zin herhalen, zodat de woorden en de zin zich kunnen nestelen in het geheugen. Dat is de kracht van herhaling." En dus wordt er herhaald, en herhaald en herhaald.
Voor mijn voorleeskind is herhaling beslist geen straf, ook niet bij de spreekoefeningen om haar uitspraak te verbeteren. We maken het dan ook leuk. We klappen bijvoorbeeld ritmisch in de handen bij het zinnetje: 'Het gras is groen, de jurk is roze, de schoenen rood. We dansen op het groene gras.' En dat wordt herhaald en herhaald. Zo gaat dat dus, tijdens het voorleesuurtje. Zij vindt het leuk. En ik ook. Geïnspireerd door het dansen op het groene gras, danst ze zwierig door de kamer en oogst daarmee een welverdiend applaus. Grote kans dat dit dansje na elk voorleesuur een vervolg krijgt. De herhaling, nietwaar? Maar misschien gaat ze ooit zelfs rappen, op een tekst als: "Het gras is groen." Het zou me niet verbazen.
En als rappen voor haar de manier zou zijn om onze taal te leren en haar uitspraak te verbeteren, dan mag ze van mij haar gang gaan.

Het voorleesuurtje is voorbij. En als altijd zeg ik dat ze het goed heeft gedaan en dat ik trots op haar ben. Ze glimlacht. Ze weet intussen wel dat ik trots op haar ben. Ik heb het immers al zo vaak gezegd, want ook ik gebruik de positieve invloed van de herhaling. "Dag lieve meid, tot volgende week," zeg ik. Ze steek haar handje uit voor een high-five. Want ook dat is inmiddels traditie.
 

Design and implementation by Focusys