Dit blog...

Dini

Welkom op de website van Dini Commandeur. Als columniste heeft Dini een flink aantal columns voor verschillende bladen geschreven. Daarnaast schrijft Dini af en toe korte verhalen. Deze columns en verhalen zijn op deze website beschikbaar voor iedereen. Periodiek worden hier ook de nieuwste columns en verhalen gepubliceerd.

Archieven

01 Jan - 31 Dec 2018
01 Jan - 31 Dec 2017
01 Jan - 31 Dec 2016
01 Jan - 31 Dec 2015
01 Jan - 31 Dec 2014
01 Jan - 31 Dec 2013
01 Jan - 31 Dec 2012
01 Jan - 31 Dec 2011
01 Jan - 31 Dec 2010
01 Jan - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
01 Jan - 31 Dec 2001
01 Jan - 31 Dec 2000
01 Jan - 31 Dec 1999
01 Jan - 31 Dec 1998
01 Jan - 31 Dec 1997
01 Jan - 31 Dec 1996
01 Jan - 31 Dec 1995
01 Jan - 31 Dec 1994
01 Jan - 31 Dec 1993
01 Jan - 31 Dec 1991
01 Jan - 31 Dec 1990
01 Jan - 31 Dec 00

E-mail

Mail

Links

dini's site in english
dini's site in dutch
Veel meer columns
en nog meer columns
Leeskring
B9-Literatuur
Schrijverspunt

Zoek!

Overig

Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 

« Taalmaatjes | Home | Selfies »

De wachtruimte

Woensdag 10 Augustus 2016 De bewaarder achter het bureau in de wachtruimte kent mij inmiddels: “U komt voor de heer B,” zegt hij. Hij krabbelt iets op een lijst. Zal zo de telefoon nemen en doorgeven dat het bezoek voor B. binnen is.

En ik mag in de wachtruimte plaatsnemen, tussen de andere bezoekers. Sommigen komen van ver. Eén mevrouw zelfs uit Brabant. Zij heeft haar kleindochtertje bij zich, een meisje van drie, dat vol ongeduld op de glazen wand bonst die ons scheidt van de bezoekzaal. Waar blijft haar papa nu zo lang? Haar oma kijkt het met vermoeide ogen aan. Het was een lange reis, met veel oponthoud door files. “Ik weet niet hoe lang ik dit zo nog volhoud,” zegt ze. Twee keer in de week rijdt ze dwars door het land om haar zoon en haar man te bezoeken. Nu gaat ze naar haar zoon. Haar man zit ergens anders vast. De heren zijn nog niet berecht. Zodra dat is gebeurd, worden ze misschien overgeplaatst. “Volgende keer graag een beetje dichter bij huis de misdaad plegen, heren,” denk ik cynisch. “Dat is wel zo makkelijk voor moeder de vrouw.”

De familie uit Den Haag, vader met twee volwassen dochters, zit ook in de wachtruimte. Ik mag die mensen wel, alleen al om hun taalgebruik en humor. Ze hebben ook verstand van zaken, merk ik aan hun gesprekken. Weten van de hoed en de rand als het om rechtszaken en straf gaat. Pa is ervaringsdeskundige, vandaar. Hij zit mij op te nemen en vraagt of ik bij mijn man op bezoek ga. Nee, ik ben bezoekvrijwilligster, vertel ik. Daar wordt even over nagedacht. Maar het opent blijkbaar mogelijkheden. Heel subtiel schuift hij iets dichterbij. “Ben je getrouwd?" “Ja.” Stilte. Hij schuift weer terug. “Maar hoe vindt je man het dan, dat je bij iemand in de bajes op bezoek gaat?” Ik leg uit dat mijn man daar geen enkel probleem mee heeft. Gesnuif, en een blik die duidelijk zegt dat hij dat absoluut niet goed zou vinden.

Vandaag is het niet druk in de wachtruimte en dat betekent dat het ook rustig zal zijn in de bezoekerszaal. Behalve het Brabants meisje zijn er geen kleine kinderen, en ook geen baby’s. Soms komen er erg kleine kindjes mee naar binnen, van amper een week jong. Soms moeten ze nog geboren worden. Laatst na het bezoek, vroeg ik aan een mevrouw wanneer haar kindje zou komen. “Er komt geen baby," zei ze. En ze vertelde dat de baby zo zwaar gehandicapt was dat het de geboorte niet zou overleven en daarom eerder gehaald moest worden. Ze hoopte zo dat haar man de kans zou krijgen daar bij te zijn. Ik wist nauwelijks iets te zeggen. Want wat kun je zeggen tegen een vrouw die haar kindje gaat verliezen en die het al zo zwaar heeft met een man in de bajes? Wat anders dan: ”Ach meisje toch.”

In de wachtruimte zijn ook de kamertjes waar de advocaten met hun cliënten praten en waar het “geen contact”-bezoek plaatsvindt. Ook vandaag zijn er bezoekers. Ze mopperen dat ze het maar kinderachtig vinden dat ze in dat kamertje moeten zitten. En nee, net zoals ik als bezoekvrijwilligster niet praat over de oorzaken van een detentie wordt er nooit gesproken over de reden van 'geen contact' bezoek in de wachtruimte. Er is iets gebeurd wat niet mocht. Punt.

Pas als díe bezoekers in de kamertjes zijn, mogen wij de bezoekzaal in.

De bewaarder houdt de deur voor ons open en wenst ons een prettig bezoek. Het meisje uit Brabant rent naar binnen, zoekend naar papa. De bewaarders in de zaal begroeten ons vriendelijk, en de gedetineerden komen binnen. Het bezoekuur is begonnen.


 

Design and implementation by Focusys