Dit blog...

Dini

Welkom op de website van Dini Commandeur. Als columniste heeft Dini een flink aantal columns voor verschillende bladen geschreven. Daarnaast schrijft Dini af en toe korte verhalen. Deze columns en verhalen zijn op deze website beschikbaar voor iedereen. Periodiek worden hier ook de nieuwste columns en verhalen gepubliceerd.

Archieven

01 Jan - 31 Dec 2018
01 Jan - 31 Dec 2017
01 Jan - 31 Dec 2016
01 Jan - 31 Dec 2015
01 Jan - 31 Dec 2014
01 Jan - 31 Dec 2013
01 Jan - 31 Dec 2012
01 Jan - 31 Dec 2011
01 Jan - 31 Dec 2010
01 Jan - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
01 Jan - 31 Dec 2001
01 Jan - 31 Dec 2000
01 Jan - 31 Dec 1999
01 Jan - 31 Dec 1998
01 Jan - 31 Dec 1997
01 Jan - 31 Dec 1996
01 Jan - 31 Dec 1995
01 Jan - 31 Dec 1994
01 Jan - 31 Dec 1993
01 Jan - 31 Dec 1991
01 Jan - 31 Dec 1990
01 Jan - 31 Dec 00

E-mail

Mail

Links

dini's site in english
dini's site in dutch
Veel meer columns
en nog meer columns
Leeskring
B9-Literatuur
Schrijverspunt

Zoek!

Overig

Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 

« Botheid leidt tot bre… | Home | Selfie »

BESTE WALTER

Dinsdag 04 Juli 2017 4 juli 2017 Dinsdag

Beste Walter,
Om meteen maar met de deur in huis te vallen: deze brief zul jij nooit ontvangen want ik ga dit epistel niet versturen. En daarom schrijf ik nu niet in het Engels, maar gewoon in mijn eigen taal. Eerlijk gezegd is deze brief eigenlijk voor mezelf bestemd, zie je? Omdat ik het na het lezen van jouw laatste brief even te kwaad had. Dat kwam door je optimisme, en je hoop. En hoewel ik je best zou willen vertellen wat er in me omgaat, ben ik bang dat als ik je deze brief zou sturen, je hoop misschien een knauw zou krijgen. En dat kunnen we niet hebben. Daarom is deze brief dus alleen voor mij bestemd. Om mezelf er weer even op te wijzen dat hoop onontbeerlijk is.
Gisteren heb ik overigens wél een brief naar je gestuurd, Engelstalig hoor. Die zal nu ergens op Schiphol zijn, denk ik. Tussen alle andere post die naar Amerika gaat. Het was een brief zoals ik je die meestal stuur. Optimistisch van toon. En met een gedichtje van Emily Dickinson.
We schrijven al meer dan twaalf en half jaar met elkaar, wist je dat? Maar het koperen correspondentiejubileum is stilletjes aan ons voorbij gegaan. Weet je nog hoe onze correspondentie is ontstaan? De eerste brieven schreven we in de late herfst van 2004. Ik had een artikel over jou gelezen in een Nederlandse krant. Daarin stond dat je heel lang in een Amerikaanse dodencel had gezeten. Onterecht, zo bleek toen journalisten je zaak gingen onderzoeken. En dus kon je de deur van de dodencel achter je dicht slaan. De dood lag niet langer op de loer. Ik was onder de indruk van je verhaal en schreef je een brief. En jij schreef terug. Je kwam niet vrij, zoals ik had gedacht. "Omdat ik zo lang geen deel heb genomen aan de maatschappij 'outside', moet ik heel veel opnieuw leren," schreef je. Dat was dus eind 2004. Je verwachtte een half jaar in die gevangenis te blijven. Dan zou je kennis over de maatschappij wel bijgespijkerd zijn. Maar dat was een vergissing. Je zit nog steeds vast. Het was niet alleen om de maatschappij opnieuw te leren kennen, zo begreep ik later. Er was meer aan de hand. Maar hoe het precies zat, wist en weet ik niet. Ik weet alleen dat je in bijna al je brieven schreef over je vrijlating. En ik geloofde je. Ik heb heel lang gedacht dat je binnen niet al te lange tijd naast je moeder op haar nieuwe bank zou zitten en tv kijken. Want dat was je droom. Naast je moeder op de bank zitten en samen met haar tv kijken.

Een rekensommetje: Je bent in 1953 geboren. Je was 22 jaar toen je op death row kwam. Dat was dus in 1975. Na 29 jaar in de dodencel werd je straf omgezet in life sentence, levenslang. Dat was in 2004. Je zit nog steeds achter de tralies, in totaal heb je dus 42 lange jaren vastgezeten. Wat doet dat met een mens? En hoe kan iemand dat volhouden zonder gek te worden? Ik zou het niet weten, maar ik ga ervan uit dat je het door hoop en geloof hebt volgehouden. Het geloof in een spoedige vrijlating. Je was altijd in afwachting van goed nieuws. En als er geen goed nieuws was, dan hoopte je dat er bij een volgende stap in je proces wel goed nieuws zou zijn. Al die jaren hoopte en geloofde je. Maar je zit nog steeds niet samen met je moeder op de bank naar een leuk tv programma te kijken.

In je laatste brief, een aantal weken geleden geschreven, vertelde je dat je moeder zo blij was. Want het was nu toch echt bijna zo ver: je vrijheid was in zicht. In juli of augustus, schreef je. Ik keek onmiddellijk op de website van justitie, en er is inderdaad iets gaande. Een review, een herziening. Net zoals eerder in 2008 en in 2014. Maar toen was er slecht nieuws. Je werd niet vrijgelaten, en eerlijk gezegd, Walter, ben ik ook nu niet zo positief. Want het is wel Amerika, hè? En dat jij weleens veranderd kon zijn, dat je al lang niet meer de Walter bent die je was toen je op je tweeëntwintigste achter de tralies werd gezet, daar houdt een rechter vast geen rekening mee. Dus ik weet het niet, Walter. Eerlijk gezegd heb ik niet veel vertrouwen in een goede afloop van de review. Maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij inderdaad op korte termijn vrij zult komen. Ik gun je het zo. Na 42 jaar in een Amerikaanse gevangenis mag het nu klaar zijn met de straf. Dat is echter míjn mening. De nabestaanden van het slachtoffer zullen daar waarschijnlijk anders over denken, en de rechter wellicht ook. Maar niets is zeker. Er is alleen de hoop. Laten we de hoop dus maar koesteren, Walter. En wie weet, misschien komt je volgende brief niet vanuit de gevangenis, maar vanuit het huis van je moeder.


“Hope” is the thing with feathers-
that perches in the soul-
and sings the tune without the words-
and never stops- at all-

(Emily Dickinson)
 

Design and implementation by Focusys