Dit blog...

Dini

Welkom op de website van Dini Commandeur. Als columniste heeft Dini een flink aantal columns voor verschillende bladen geschreven. Daarnaast schrijft Dini af en toe korte verhalen. Deze columns en verhalen zijn op deze website beschikbaar voor iedereen. Periodiek worden hier ook de nieuwste columns en verhalen gepubliceerd.

Archieven

01 Jan - 31 Dec 2018
01 Jan - 31 Dec 2017
01 Jan - 31 Dec 2016
01 Jan - 31 Dec 2015
01 Jan - 31 Dec 2014
01 Jan - 31 Dec 2013
01 Jan - 31 Dec 2012
01 Jan - 31 Dec 2011
01 Jan - 31 Dec 2010
01 Jan - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
01 Jan - 31 Dec 2001
01 Jan - 31 Dec 2000
01 Jan - 31 Dec 1999
01 Jan - 31 Dec 1998
01 Jan - 31 Dec 1997
01 Jan - 31 Dec 1996
01 Jan - 31 Dec 1995
01 Jan - 31 Dec 1994
01 Jan - 31 Dec 1993
01 Jan - 31 Dec 1991
01 Jan - 31 Dec 1990
01 Jan - 31 Dec 00

E-mail

Mail

Links

dini's site in english
dini's site in dutch
Veel meer columns
en nog meer columns
Leeskring
B9-Literatuur
Schrijverspunt

Zoek!

Overig

Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 

« Twaalf uur per week. | Home | De onthaasting »

De kracht van het compliment.

Bancorama 1999 nummer 2 Donderdag 15 April 1999 Een paar vraagjes: Wanneer heeft u voor het laatst van iemand een welgemeend compliment gekregen? U kunt zich dat niet zo exact meer herinneren? Kreeg u, meneer, misschien een pluim van uw vrouw omdat u zo keurig de schuur had opgeruimd? En u, mevrouw. Moet u ook in uw geheugen zoeken naar het laatste compliment dat u ontving? Wellicht werd u geprezen door uw man en kinderen omdat u elke dag een lekkere en gezonde maaltijd op tafel zet, terwijl u eigenlijk een bloedhekel aan koken heeft. En u als werknemer: wanneer heeft u voor het laatst een compliment van uw chef gehad? U kunt zich dat u echt niet meer herinneren? Even diep nadenken nog, dan komen we er straks op terug. Een welgemeend compliment geven kost ons blijkbaar zoveel moeite dat wij er bepaald niet gul mee zijn. En dus zelf ook niet veel complimenten ontvangen. Alleen kleine kinderen, die worden regelmatig bedolven onder de loftuitingen. Het eerste woordje, de eerste stapjes, het eerste plasje op het potje... Redenen te over om peuters regelmatig lof toe te zwaaien. Maar als het kindje groter groeit, worden de complimentjes schaarser. Wij Nederlanders zijn echt extreem zuinig met het uitdelen van complimentjes aan onze volwassen naasten. Pas bij een uitvaartdienst prijzen we vaak de overledene de hemel in, en zijn we weer even gul. Maar waarom dan pas? Een complimentje geven doet geen pijn, is zeker niet duur en geeft veel vreugde. We weten dat complimentjes onontbeerlijk zijn voor het welzijn van kinderen. We weten ook echt wel dat als we een compliment krijgen, wij daar een goed gevoel aan overhouden. Voor herhaling vatbaar, het compliment, mits welgemeend en niet overdreven. Maar misschien zijn we wel bang dat de ontvanger van het compliment naast zijn schoenen gaat lopen. Of dat hij denkt dat we niet oprecht zijn, en dat we van vleierij worden beticht. Wellicht is dat de reden voor onze complimenten-karigheid.

Ik heb ooit ergens gelezen dat het geven van complimentjes vooral mannen moeite kost. Dat schijnt met machtsgevoel van doen te hebben. En met het idee dat de een vooral niet meer capaciteiten mag bezitten dan de ander. Met jaloezie dus. Ik heb mijn twijfels bij dat artikel. En aan generaliseren doen we niet op deze pagina, dus natuurlijk geldt het bovenstaande niet voor u, meneer. Trouwens, in datzelfde artikel stond dat vrouwen geen gevoel voor humor hebben. Dat is toch ook je reinste lariekoek. Hoewel...?

Wij moeten de kracht van het compliment niet onderschatten. Want in ons allen zit nog een deel van het kind dat we ooit waren. En dat groeide en bloeide op de waardering van de ouders. De kracht van het compliment is dan ook dat een kind door regelmatige complimentjes meer zelfvertrouwen en zelfwaardering krijgt. Later stabiel in het leven zal staan, en beter zal functioneren dan iemand die als kind vrijwel nooit een pluimpje kreeg.

Wat waren mijn vragen ook alweer? O ja, wanneer heeft u voor het laatst een compliment gehad? U meneer, was dat toen u de schuur had opgeruimd? Zo'n, meestal vaak uitgestelde, klus is niet leuk om te doen. Maar het was fijn toen het dan toch weer gebeurd was, en wees eerlijk: dat compliment deed u goed. En u mevrouw? Elke dag een gezonde maaltijd op tafel krijgen is een kunst, en lukt beter als je af en toe te horen krijgt dat het smaakt. En u als werknemer? Wanneer kreeg u voor het laatst een compliment van uw chef? Nog steeds niets in uw geheugen gevonden? Terwijl u zo uw best doet en zo hard werkt krijgt u wellicht niet de waardering die u verdient?

En toch zorgt waardering van de baas ervoor dat niet alleen het hoofd bij het werk is, maar ook het hart. En we weten nu immers dat wie met enige regelmaat een schouderklopje krijgt beter zal presteren. (En vaker de schuur zal opruimen en nog lekkerder zal koken.) Men vangt nu eenmaal meer vliegen met honing dan met azijn.

Rest er nog één klein vraagje:

Wanneer heeft ú voor het laatst aan iemand een compliment gegeven?

Dini Commandeur


 

Design and implementation by Focusys