Dit blog...

Dini

Welkom op de website van Dini Commandeur. Als columniste heeft Dini een flink aantal columns voor verschillende bladen geschreven. Daarnaast schrijft Dini af en toe korte verhalen. Deze columns en verhalen zijn op deze website beschikbaar voor iedereen. Periodiek worden hier ook de nieuwste columns en verhalen gepubliceerd.

Archieven

01 Jan - 31 Dec 2019
01 Jan - 31 Dec 2018
01 Jan - 31 Dec 2017
01 Jan - 31 Dec 2016
01 Jan - 31 Dec 2015
01 Jan - 31 Dec 2014
01 Jan - 31 Dec 2013
01 Jan - 31 Dec 2012
01 Jan - 31 Dec 2011
01 Jan - 31 Dec 2010
01 Jan - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
01 Jan - 31 Dec 2001
01 Jan - 31 Dec 2000
01 Jan - 31 Dec 1999
01 Jan - 31 Dec 1998
01 Jan - 31 Dec 1997
01 Jan - 31 Dec 1996
01 Jan - 31 Dec 1995
01 Jan - 31 Dec 1994
01 Jan - 31 Dec 1993
01 Jan - 31 Dec 1991
01 Jan - 31 Dec 1990
01 Jan - 31 Dec 00

E-mail

Mail

Links

dini's site in english
dini's site in dutch
Veel meer columns
en nog meer columns
Leeskring
B9-Literatuur
Schrijverspunt

Zoek!

Overig

Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 

« Memory, maar dan ande… | Home | Addy's kat »

Spelletje doen

Vrijdag 17 Mei 2019 Zoals ik eerder heb geschreven help ik als voorleesvrijwilligster kinderen van buitenlandse afkomst met het leren van onze taal. Momenteel help ik vier kinderen, uit verschillende landen. Die dien ik dus voor te lezen. Maar dat voorlezen lukt niet zo. De jongere kinderen houden niet van voorlezen, de oudsten willen zélf lezen. De enige die het voorlezen leuk vindt, ben ik.  Hoewel de jongste, een jongetje van drie jaar in eerste instantie boekjes wél leek te waarderen. Blij nam ik hem op schoot, benoemde de plaatjes die hij aanwees, “huis, poes, bloem”, enzovoort. Hij vond het leuk.  Ik was opgetogen. Hier werd een toekomstig lezertje gecreëerd. Een boekenwurmpje. En zoals het spreekwoord zegt: “Hoe meer men leest, hoe meer men leert.”  Helaas was ook bij dit jongetje de boekenliefde maar van korte duur. Want al gauw wilde hij wat de andere kinderen ook altijd willen: ‘spelletje doen’. Daar zijn ze gek op, op spelletjes. Tenminste, als ze winnen. De meisjes winnen meestal, maar zij zijn dan ook goed in vals spelen. Zelf ben ik niet zo’n liefhebber van spelletjes. Maar  ‘spelletje doen’ is wél goed voor de taalontwikkeling. En daarom ga ik met hun wensen mee, en doen we spelletjes.  Vooral Memory vinden ze leuk, en dan het liefst de ‘Ik hou van Holland’ versie. Dat komt goed uit. Want dit spel is perfect om spelers van buitenlandse afkomst kennis te laten maken met ons land en onze cultuur.  Beschuit met muisjes, grachtenpanden in Amsterdam. Tulpenvelden, kaas, pepernoten, drop, oliebollen, molens, heel Holland komt langs. Letterlijk spelenderwijs leren de kinderen onze taal, het gaat steeds beter. Dat de kinderen ook onthouden wat, bijvoorbeeld, een molen is, en waar een vuurtoren voor dient, is mooi meegenomen.

Op een dag kocht ik in een Terre des Hommeswinkel een ander Memory spel: Oud-Hollands. Met tegeltjeswijsheden, sigaren, en allerlei afbeeldingen uit de jaren vijftig en zestig. Een feest van herkenning voor mij en mijn generatiegenoten.  Dit spel is absoluut níet bedoeld voor mijn voorleeskinderen. Want hoe leg je uit wat een sigarenbandje is, een lucifersdoosje, een gaper, een stoof, een tegeltjeswijsheid  en allerlei andere zaken uit voorbije tijden?  Dit Oud-Hollands Memory spel is meer bestemd voor mensen van mijn leeftijd.  Voor de nostalgie. Om vergeten herinneringen op te halen. En om vooral niet te vergeten dat dit Oud-Hollands Memory spel ons geheugen traint. Zoals het ‘Ik hou van Holland’ Memory spel perfect is voor nieuwe Nederlanders, is dit spel perfect voor Nederlanders die opgroeiden in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. Dus: zullen we het nuttige met het aangename verenigen en een spelletje doen?


 

Design and implementation by Focusys