Dit blog...

Welkom op de website van Dini Commandeur. Als columniste heeft Dini een flink aantal columns voor verschillende bladen geschreven. Daarnaast schrijft Dini af en toe korte verhalen. Deze columns en verhalen zijn op deze website beschikbaar voor iedereen. Periodiek worden hier ook de nieuwste columns en verhalen gepubliceerd.

Archieven

01 Jan - 31 Dec 2021
01 Jan - 31 Dec 2020
01 Jan - 31 Dec 2019
01 Jan - 31 Dec 2018
01 Jan - 31 Dec 2017
01 Jan - 31 Dec 2016
01 Jan - 31 Dec 2015
01 Jan - 31 Dec 2014
01 Jan - 31 Dec 2013
01 Jan - 31 Dec 2012
01 Jan - 31 Dec 2011
01 Jan - 31 Dec 2010
01 Jan - 31 Dec 2009
01 Jan - 31 Dec 2008
01 Jan - 31 Dec 2007
01 Jan - 31 Dec 2006
01 Jan - 31 Dec 2005
01 Jan - 31 Dec 2004
01 Jan - 31 Dec 2003
01 Jan - 31 Dec 2002
01 Jan - 31 Dec 2001
01 Jan - 31 Dec 2000
01 Jan - 31 Dec 1999
01 Jan - 31 Dec 1998
01 Jan - 31 Dec 1997
01 Jan - 31 Dec 1996
01 Jan - 31 Dec 1995
01 Jan - 31 Dec 1994
01 Jan - 31 Dec 1993
01 Jan - 31 Dec 1991
01 Jan - 31 Dec 1990
01 Jan - 31 Dec 20
01 Jan - 31 Dec 00

E-mail

Mail

Links

dini's site in english
dini's site in dutch
Veel meer columns
en nog meer columns
Leeskring
B9-Literatuur
Schrijverspunt

Zoek!

Overig

Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind' 
XML: RSS Feed 

« Tsjúús | Home |

Een steentje in het zand

Donderdag 20 Mei 2021 Voor ons huis lag een zandbult, want er werd opnieuw bestraat. Er kwam een oma langs met haar kleinkinderen die zich meteen op het zand stortten. Ze kwamen net uit school, vertelden ze. “En ik heb onderweg een gelukssteentje gevonden,” zei een van de kinderen.

Hij hield een kleine steen omhoog om me die te laten zien. Maar voordat ik het kon bekijken begroef hij het steentje in het zand. Ik begreep niet precies de betekenis van zo’n steentje. Maar tijd voor een uitleg was er niet, want oma wilde naar huis.
Later die dag, vroeg in de avond, speelden drie andere kinderen in het zand. Drie meisjes, die vast van plan waren een kasteel te bouwen voor een koning en een koningin en hun dochtertje. Ze hadden geen schepjes bij zich en probeerden met hun handen vorm te brengen aan het ‘kasteel’. Dat ging goed, tot een van de meisjes het begraven steentje vond. “Kijk eens, ik heb een gelukssteentje gevonden,” riep ze. En toen ik zei dat ik niet wist wat een gelukssteentje was kreeg ik alsnog een uitleg. Die steentjes hebben eigenlijk maar één doel: iemand blij maken. Met bijvoorbeeld acrylverf, of een acrylpen worden mooie afbeeldingen of teksten op de steentjes geverfd en die worden daarna zomaar ergens neer gelegd. Wie een steentje vindt mag het zelf houden of weer elders neerleggen. Het is een uit Amerika overgewaaid gebruik, maar schijnt ook behoorlijk populair te zijn in ons land. En het ís ook leuk, vertelde Diana, een vriendin die ook steentjes beschildert en ze her en der verspreidt. Er zijn talloze volwassenen en kinderen die geluksteentjes maken. Soms zulke mooie dat het moeilijk is ze zomaar ergens neer te leggen. Toch zijn de steentjes ook in onze wijk te vinden, zo leerde ik die avond.
De meisjes gingen weer met het kasteel aan de slag, maar konden het niet afmaken. Het was zeven uur, ze moesten naar huis. Het gelukssteentje ging mee, dat werd elders neergelegd om een vinder blij te maken. Het kasteel was dus niet af, maar met een beetje fantasie waren twee grote zitplaatsen te zien voor de koning en de koningin en een klein stoeltje voor het prinsesje. En daar ging het dus om: de fantasie. Die meisjes, die een kasteel bouwden, inclusief het meubilair voor het koninklijk gezin. Die kinderen die hun eigen sprookje creëerden en daarmee het kasteel net zo echt maakten als het gelukssteentje in het zand.

Steentje beschilderd door Diana Smit


 

Design and implementation by Focusys